Menu

Baner Hosp strona2

A+ A A-

Aktualności

Urodziny Marcina

30-07-2018 Wyświetleń:481

Gdy choruje przyjaciel, staramy się otoczyć go opieką i udzielić wsparcia najlepszego z możliwych, pielęgnujemy z nim dobre chwile i wspólnie przeżywamy uroczystości. I tak...

Uroczyste urodziny dr Marii

06-07-2018 Wyświetleń:577

W każdy pierwszy wtorek miesiąca w naszym Hospicjum odprawiana jest Msza święta dla wolontariuszy i kandydatów na wolontariuszy. W lipcowy pierwszy wtorek Msza święta była...

Jajecznica z trzech jajek

rozne 2880x1800 013 kobieta  klaun  prezenty  balony       Jak się podejmowałam zająć warsztatami i robieniem pisanek, to powiedziałam sobie, że nie biorę już w tym miesiącu żadnych wizyt. Zadzwoniła dwa razy Ania odpowiedzialna za grafik i jako, że nie potrafię odmawiać ( czy ja miałam jakieś zajęcia z asertywności na studiach?! ), mam zajęty każdy wtorek, środę, czwartek i sobotę.

      Pani Ewa praktycznie sama opiekuje się dwojgiem dzieci (syn jest upośledzony). To ona woziła syna na zajęcia i do szkoły. Sama też jeździła na chemię do Warszawy. Jakoś dawała radę. Choroba jednak robi postępy. Potrzebne są większe dawki leków przeciwbólowych. Jesteśmy z pielęgniarką Anią w ich domu dwa razy w tygodniu. Moim zadaniem jest zająć się dzieciakami. Ostatnio robiliśmy pisanki dla hospicjum. Wyszły całkiem nieźle. Trzeba coś pomyśleć na następne spotkanie. Nie może im hospicjum kojarzyć się z czymś nieprzyjemnym!

            I tak, podczas tych wszystkich naszych spotkań, gramy w piłkę (czasem w towarzystwie kleryka), układamy puzzle, rozmawiamy o szkole albo innych ważnych wydarzeniach w życiu każdego młodego człowieka.

Jedna z wizyt:

        Pani Ewa dziś w kiepskiej formie. Ciśnienie bardzo duże. Wczoraj wróciła z chemii. Ania zajmuje się podłączeniem kroplówki i uregulowaniem ciśnienia, ja - dzieciakami. W planach mamy dziś gry. Jest bardzo wesoło. Wiele radości jest też dzięki słodkim bułkom przywiezionym od naszego darczyńcy (Dziękujemy!). Kątem oka zerkam na córkę chorej Wiktorię. Choć się śmiejemy i jest fajnie, sprawia wrażenie smutnej, poważnej. Ma tylko 13 lat, ale wydaje mi się, że rozumie powagę sytuacji: umierająca Mama, niepełnosprawny brat. Czy to nie za dużo jak dla dziecka?!

       Rozkładają mnie na łopatki sytuacje, kiedy widzę, jak ten niepełnosprawny 15-latek przytula się do chorej Matki i całuje ją w rękę mówiąc: „Kocham Cię Mamo!” (i kto tu jest niepełnosprawny?)

       Pielęgniarka Ania kończy swoje czynności, więc i ja muszę się zbierać, co jest skwitowane przeciągłym nieeeeee, jeszcze jedna gra! Zostawiamy ją jednak do następnego razu. Dziś jeszcze jeden chory.

      Czas leci nieubłaganie i choroba robi co raz większe postępy. Miała być kolejna wizyta w Warszawie (może dadzą jeszcze jakąś chemię?) Kombinujemy, jak tu zawieść panią Ewę do stolicy i gdy się już udaje załatwić bezpłatny transport, nasza podopieczna trafia do szpitala z podejrzeniem udaru. Tomografia głowy nie pozostawia wątpliwości. Są mnogie przerzuty do mózgu. Załamka!

       Pani Ewa wraca do domu. Kilkanaście dni zajmuje jej powrót „do siebie”. Wola życia jest ogromna, bo przecież ma dla kogo żyć! Siły już jednak nie te. Zaprzyjaźnione koleżanki wpadają w odwiedziny i w ramach pomocy, np. myją okna. Brawo Dziewczyny!

       Zbliżają się urodziny syna naszej chorej. Chcemy je uczcić jak najlepiej. Zdajemy sobie sprawę, że będą to ostatnie w tym gronie. Załatwiam tort. Ma być bez alkoholu, bo to dla dzieci a i żeby pani Ewa mogła zjeść… ubieram się w strój klowna i razem z Anią jedziemy. Niespodzianka była ogromna. Niewielu mnie rozpoznało, a tort? Podobno bardzo dobry, bo nie słodki i dobrze nasączony...

       Córka naszej podopiecznej jedzie na kolonię hospicyjną. Martwimy się, żeby tylko nic się nie zdarzyło podczas jej nieobecności. Razem z Mamą pakuje swoją walizkę...

      Pani Ewa coraz słabsza. Jeszcze próbuje wstawać z łóżka do łazienki, buntuje się przeciwko cewnikowi. Już nie bierze udziału w naszych rozmowach a dzieciaki gadają jak najęte o tym, co w szkole. Teraz już więcej uwagi poświęcamy chorej. Bardzo często walczymy z bólem, co wizytę robimy toaletę. Nawet tak prozaiczna sprawa a jakże wstydliwa, jak wypróżnienie, stanowi nie lada problem.

       Koniec września. Stan chorej – ciężki. Zdarza się, że nie mówi logicznie. Próbuję nakarmić panią Ewę jajecznicą zrobioną przez męża z aż 3 jajek, bo jak twierdzi, od niego nie chce. Wraz z posiłkiem przemycamy leki. I zdarza się coś niesamowitego! Po prostu mistrzostwo świata! Okazało się, że 3 tabletki jakimś cudem zostały przechowane w buzi i wyplute dopiero po zjedzeniu całej jajecznicy i wypiciu herbaty!

       2. X święto Aniołów Stróżów. Choć pielęgniarka była tam wczoraj, stan chorej wymaga naszej obecności i dziś. Proszę dzieciaki z zaprzyjaźnionej świetlicy, żeby pomodliły się podczas Mszy Św. za naszą chorą i jej dzieci. Po drodze snujemy plany, co trzeba zrobić. A to porozmawiać z małoletnią córką o stanie Mamy, a to odmówimy Koronkę...

       Pani Ewa chyba nie żyje- mówi Ania pochylając się nad łóżkiem. Podchodzę i ja. Głowa przechylona na bok, brak oznak życia. Nie mogę w to uwierzyć! Przecież miało być inaczej! Może to taki długi bezdech. Pielęgniarka dzwoni do doktor. Będzie za ok. godzinę. Dzieciaki są na zajęciach. Podejmujemy decyzję, żeby umyć i ubrać zmarłą. Tak czekamy na przyjazd lekarza i pozostałych członków Rodziny.

       Już w drodze powrotnej odmawiamy Koronkę i dzielimy się wrażeniami z tej naszej wizyty. Oczywiście nasz kontakt z Rodziną osieroconą będzie utrzymywany, jeśli tylko będą tego chcieli; zaprosiłyśmy ich na Mszę św.-pojutrze, bo w 1-szą niedzielę każdego miesiąca modlimy się za wszystkich naszych zmarłych hospicyjnych.

         Do zobaczenia po drugiej stronie pani Ewo!

Wasz korespondent hospicyjny

Monika Wężyk

Blog Moniki

Blog Moniki

2 list do Boga

13-05-2011 | Wyświetleń:50549

„Trwajcie mocni w wierze” ( Benedykt XVI) „ Kochany Panie Boże!”         Piszę do Ciebie kolejny raz...

Blog Moniki

Małgosia

02-02-2011 | Wyświetleń:48391

DrogaPrzy drodze krzyż!Idziesz tamtędy, a więc się zbliż.Spójrz w Chrystusa zbolałą twarzI jarzmo własnych swych...

Blog Moniki

Znów zaczęliśmy

06-12-2013 | Wyświetleń:47650

    Kiedy latem zaczynałyśmy robić nasze prace, wszyscy się dziwili, to już na Święta robicie?...

Blog Moniki

Anielski orszak

09-02-2014 | Wyświetleń:45258

„Anielski orszak niech Twą duszę przyjmie...”     Jest sobota 11 stycznia 2014r. Spieszę do naszej bazy...